na dagen van strijd lijkt de knoop dan doorgehakt, alhoewel, nog niet helemaal. wel is meer dan eens duidelijk dat we beiden vol woede en frustraties zitten.

het is moeilijk om een gesprek met iemand aan te gaan die alles als een persoonlijke aanval ziet.       Zo ook bij haar. het enige wat ik wil is haar laten voelen wat ze voor me betekend. dat daar soms frustraties bij komen kijken  is logisch binnen een relatie. Dat je elkaar daar niet op aan kan spreken is dat niet.

haar moeder is in deze de belangrijkste oorzaak.       het is kunstig hoe moeder de omgeving feilloos weet te manipuleren. op slinkse wijze weet zij haar dochter voor zichzelf te claimen en mij buiten spel te zetten. laten we het erop houden dat ik er altijd van harte welkom was totdat ik me duidelijk uitsprak en een mening had die niet bij moeders ideeen paste......  een crisis was geboren. Moeder dwingt haar dochter in een splagaat  tussen mij en haar. daar krijg je een strijd van, ze kan niet kiezen en word toch gedwongen een keuze te maken.

ze kiest voor de makkelijkste weg en deelt sinds kort moeders mening dat IK degene ben die de fouten heeft gemaakt........ dat steekt...... het is een knagend gevoel van binnen wat me niet loslaat en mij in de dagelijkse werkzaamheden belemmert... het stekende is dat gevoel dat je eerlijk en oprecht kan zeggen dat mij niets te verwijten valt.

ik denk ( na lang erover nagedacht te hebben) dat moeder een vorm van jaloezie tegen haar dochter koestert. Haar dochter heeft een vriend die haar alles wil laten zien en het gevoel wil geven dat zij een prinses is...... het belangrijkste in zijn leven..... Moeder zit thuis op de bank met een man, die na zijn faillisement 2 jaar geleden, niet eens zijn benzine kan betalen. ik denk dat dat de vornaamste rede van jaloezie is.  dit gaat samen met de angst dat haar dochter uit huis zal gaan en zelf een leven op gaat bouwen. daar is moeder niet klaar voor, het liefst zou moeder hebben dat haar "kleine'' meid bij haar blijft tot het einde der dagen.

Wanneer je dit leest of in mijn geval meemaakt zou je denken dat de conclusie snel is gemaakt. Dumpen die hap, weer lekker gaan feesten tot diep in de nacht met andere vrouwen veel champagne en al het ander moois wat de wereld te bieden heeft................ en toch kan ik dat niet, bij haar voelde ik me een ander mens, geen geldautomaat.

en dat pure gevoel, dat gevoel mis ik......

ik zorg goed voor haar, volgens een aantal te goed. ik zal mijzelf niet op de borst kloppen, zeker niet, maar ik denk dat gezegd mag worden dat in het jaar dat we een relatie hebben ik haar heb leren eten met mes en vork , haar een stukje van de wereld heb laten zien en alles in het werk heb gezet om haar te geven wat ze nodig heeft. toch zijn we nu op een punt dat ik me afvraag hoe het verder moet, er is geen warmte meer in haar ogen als we elkaar aankijken ze houdt niet meer met dezelfde overgave en liefde mijn hand vast als eerst.

 wanneer ik haar vraag wat er is en waarom ze zo kil en afstandelijk doet zegt ze boos en ontwijkend dat er niets is.

mogelijk is zij niet de ware en moet ik het laten voor wat het is, maar ik kan het niet. ik kan de gedachte niet verdragen dat ik haar met een ander zou zien. ik kan de gedachte niet verdragen dat ik zonder haar verder moet. had mijzelf voorgenomen dat mij dit nooit zo overkomen..... en nu zit ik in een pakket waar ik bakken met geld spendeer aan etentjes, weekenden weg op zoek naar geluk wat we niet meer kunnen vinden. waar ik zakelijk antwoorden weet te vinden op praktisch ieder probleem gaat dat prive mis. onvoorstelbaar en fascinerend tegelijk hoe een mens in een tweestrijd terecht kan komen als deze..

wie het weet mag het zeggen en wil degene met het juiste antwoord op staan? wat ik moet doen is me niet duidelijk, heb van alles geprobeerd en niets lijkt echt te werken. wat ik doe het lijkt ons alleen verder uit elkaar te drijven.... dus ja.... de vraag blijft